Niemand vertelt je hoe stil een uitputting kan zijn. Je glimlacht op een verjaardagsfeestje, je antwoordt 'goed' op de vraag hoe het gaat, en intussen voel je vanbinnen iets afbrokkelen.
Veel mama's die bij mij komen zeggen hetzelfde: 'Ik zou gelukkig moeten zijn.' Dat woord — móeten — is precies waar de druk zit. Want naast de slapeloze nachten en de eindeloze zorg dragen we ook nog de stem die zegt dat het allemaal vanzelfsprekend zou moeten gaan.
Het is niet vanzelfsprekend. Moederschap is een aardverschuiving. Je lichaam verandert, je relaties verschuiven, je identiteit krijgt nieuwe lagen die je nog niet kent. En dat alles terwijl je probeert te zorgen voor een klein mensje dat volledig van jou afhankelijk is.
Als jij dit leest en je herkent jezelf — weet dan dat het niet betekent dat je faalt. Het betekent dat je een grens raakt die aandacht vraagt. En aandacht vragen voor jezelf is geen luxe. Het is de basis.