Een van de zinnen die ik het vaakst hoor in mijn praktijk is: 'Ik weet niet meer wie ik ben.' Soms gefluisterd, soms met een lach erbij, soms met tranen. Maar bijna altijd met een gevoel van schaamte — alsof het niet mág, dit gemis.
Mama worden betekent niet alleen iemand erbij krijgen. Het betekent ook afscheid nemen van wie je was. Van spontane avonden, van een lichaam dat je kende, van een agenda die alleen van jou was, van vriendschappen die anders worden.
Dat afscheid wordt zelden benoemd. We vieren de geboorte van het kind, en vergeten dat er ook iets in de mama opnieuw geboren moet worden. Dat duurt. Dat mag duren.
In begeleiding maken we ruimte voor beide kanten: de mama die je nu bent, en de vrouw die je niet wilt kwijtraken. Want het is geen of-of. Het is een nieuwe versie van jezelf vinden, in jouw tempo.